Drobnymi kroczkami

Minął już tydzień, a "smok" dalej w powijakach. 

Oczywiście to nie brak chęci czy weny,

 ale czasu i sił.

Dziś udało mi się troszkę nad nim powisieć i od razu,

 znów coś w sercu odżyło, 

zapłonęło w duszy.

Świetnie było choć na chwilę oddać się temu dziwacznemu zajęciu i z uśmiechem na twarzy

 dać sobie pokiereszować ręce.

No ale dla sztuki i piękna można trochę pocierpieć. 

☺☺☺

Drobnymi kroczkami i po małym kawałeczku powstaje coraz więcej

i bliżej końca niż dalej :)